Зулфия ойисига тайёрлаб қуйган совғасини оқ қоғозга ўраётган эди, акаси Неъматжон кириб қолди-ю, совғасини орқасига яширди. У ўзи қилаётган ишга бировнинг, ҳатто, акасининг ҳам иштирок этишини хоҳламас эди.
Лекин Неъматжон:
– Менинг ойимга берадиган совғам бор, кўрсатайми? – деб қолса бўладими…
– Керакмас. Кўрсатмай қўяқол! Мен барибир сенга кўрсатмайман, – деди Зулфия.
Далее






















Комментарии